خانه / ادبیات / باب دیلن – Bob Dylan

باب دیلن – Bob Dylan

باب دیلن
باب دیلن

باب دیلن – خواننده- آهنگساز- شاعر- و نویسنده آمریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۶است- وی که در سبک موسیقی بومی آمریکا به فعالیت می‌پرداخت

اولین فرزند آبراهام زیمرمان و بیاتریس زیمرمان نوزادی ۵/۲۰ اینچی بود که تقریبا ۵/۳ کیلو وزن داشت و سری به تناسب بزرگتر. رابرت آلن زیمرمان در ۲۴ می۱۹۴۱ در ایالت مینه سوتا به دنیا آمد وی به خانواده یهودی از طبقه متوسط جامعه تعلق داشت. در سال ۱۹۴۷ به علت آن که پدر شغلش را از دست داد- به هیبینگ- مینه‌سوتا نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۵۰ باب- مثل بسیاری از کودکان و نوجوانان آمریکایی از طریق وسیله ارتباطی جدیدی که رادیو ترانزیستوری نام داشت- عاشق موسیقی شد.او در نوجوانی زادگاه خود را ترک کرد و برای اینکه دیگر با گذشته‌اش ارتباطی نداشته‌ باشد نام خود را نیز تغییر داد. معروف است که او نام هنری خود را از نام شاعر اهل ولز بریتانیا- دیلن تامس گرفته‌است.

 

باب دیلن یکی از تاثیرگذارترین چهره‌ها در موسیقی معاصر آمریکا بوده‌ است. ترانه معروف او -چون یک خانه‌به‌دوش- توسط مجله رولینگ استون به عنوان برترین ترانه تمام زمان‌ها انتخاب شد.

 

برخی از ترانه‌های او توسط بسیاری از خوانندگان مشهور بازخوانی شده‌است که از جمله آن‌ها می‌توان به -کوبیدن بر در بهشت- که توسط گروه گانز ان روزز اجرا شد و -در مسیر برج دیده‌بانی- که توسط جیمی هندریکس اجرا شد- اشاره کرد. مارتین اسکورسیزی فیلم مستند -راهی به خانه نیست- را در مورد باب دیلن ساخته‌است. همچنین فیلم -من آنجا نیستم- ساخته تاد هینز برگرفته از زندگی این هنرمند است.

 

او به خاطر ترانه‌های نغز و پرمفهومش بارها نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شده که در نهایت سال ۲۰۱۶ این جایزه را کسب نموده است. دیلن یک گیاه‌خوار نیز هست.

 

از شش سال سازدهنی و پیانو را آغاز کرد. در ۱۸ سالگی یعنی در جون ۱۹۵۹ بعد از اتمام دبیرستان در فارگو به عنوان پیشخدمت شروع به کار کرد. در آنجا با بابی وی آشنا شد. خوانندهای که گروهی محلی به نام دِشادوز را رهبری میکرد. او به دنبال یک نوازنده پیانو بود برای ترانه ای به نام سوزی بیبی. رابرت جوان برای او در چند اجرا پیانو زد.

 

بعد از آن باب به مینه سوتا برگشت و به دانشگاه مینه سوتا رفت اما سر کلاسها حاضر نمیشد و بعد از شش ماه درس را رها کرد. به گفته خودش: شبها تا صبح ساز میزدیم و میخوندیم… صبحها هم میخوابیدیم و وقتی برای درس خواندن نداشتیم…

 

باب آن زمان خود را معرفی میکرد احتمالا از روی نام عمویش برداشته بود و… بعدها نامش را به Bob Dylan تغییر داد. میگویند به خاطر Dylan Thomas شاعر این نام را برگزیده. از تغییر نامش هیچ توضیح درستی وجود ندارد. به گفته خودش: -چرا این اسم خاص رو انتخاب کردم واقعا نمیتونم بگم! و این چیزها که در موردش میخونم واقعا اتفاق نیفتاده- این نام فقط یک روز به ذهنم رسید و انتخابش کردم…-

باب از دوران کودکی اش خوشش نمی آید و دوست ندارد درباره آن زمان حرف بزند. خودش میگوید: -من هیچ وقت یادم نمیاد که یه بچه بودم- فکر میکنم یه نفر دیگه بوده که بچه بوده!!!-

از دوران کودکی علاقه شدیدی به موسیقی داشته. خوانندگانی چون هنک ویلیامز – جیمی روجوز- الویس و به خصوص وودی گاتوی.

او به آهنگهای خوانندگان فولکلور گوش میکند- به خصوص وودی گاتری.

 

وودی گاتری در ۱۴ جولای ۱۹۱۲ در ایالت اکلاهاما متولد شده. خواننده- شاعر و آهنگسازی که او را پدر موسیقی اعتراض میدانند. او تبدیل به یک بت برای باب دیلن شد. سال ۱۹۶۰ دیلن متوجه شد که گاتری ۴۸ ساله در حال مردن به خاطر حمله بیماری ارثی اش است. به بیمارستان گری استون در نیوجرسی تلفن زد و خواست که با وودی صحبت کند. اما به او گفتند که آقای گاتری تلفن جواب نمیدهد ولی دوست دارد که عیادت کننده داشته باشد. او با یک چمدان و یک گیتار و ۱۰ دلار به سمت نیوجرسی رفت برای دیدن وودی. هنگامی که به نیویورک رسید- به محله گرینویچ ویلج رفت- محله ای در جنوب منهتن که در آن زمان پاتوق هنرمندان بود. در آنجا به کافه وآ رفت و با هنرمندانی چون دیوید ون رونک و رامبلینگ جک الیوت آشنا شد. در آن شب در کافه وآ ترانه های وودی را نواخت. هنگامی که وودی را دید ترانه Song To Woody را برایش زد- اولین ترانه ساخته دیلن که اجرای عمومی شد. وودی گاتری سرانجام در سوم اکتبر ۱۹۶۷ درگذشت.

 

اولین آلبوم دیلن اوایل سال ۱۹۶۱ توسط کولومبیا ریکوردز با عنوان Bob Dylan منتشر شد. در این آلبوم تنها دو ترانه از ۱۳ ترانه ساخته باب دیلن بود. مچ میلر رییس کمپانی کولومبیا ریکودز در مورد این آلبوم میگوید: آلبوم اول دیلن خوب فروش نکرد…

 

در همان سال دیلن با دختری به نام سوز آشنا شد. او در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۳ در نیویورک متولد شد. سوز که یک خانواده امریکایی- ایتالیایی داشت- به همراه مادر و خواهرش در امریکا زندگی میکرد. او دیلن را در آلبوم The Freewheelin’ Bob Dylan یاری کرد. اما سوز در جون ۱۹۶۲ به همراه مادرش برای تحصیل به ایتالیا رفت تاثیر عمیقی که روی دیلن گذاشت حاصلش ترانه های زیبایی چون Don’t Think Twice Its Allright و Ballad In Plain D بود. میتوانید تصویر او را روی جلد آلبوم The Freewheelin’ Bob Dylan در کنار باب دیلن ببینید.

 

تابستان ۱۹۶۳ هنگامی که دیلن از سوز جدا شده بود با خوانندهای به نام جوآن بایز آشنا شد.

جوآن بایز در ۹ ژانویه ۱۹۴۱ در یک خانواده مکزیکی- اسکاتلندی به دنیا آمد. او که تنها دو ماه از باب بزرگتر بود- هنگامی که دیلن به گرینویچ رسید- یک ستاره در موسیقی فولک بود. او به دیلن و ترانه هایش علاقه مند بود. در جولای آن سال آنها در فستیوال نیوپورت فولک با هم اجرا داشتند. بعد آن سال جوآن بایز دیلن را با خود به تور برد و او را مهمان خیلی مخصوص معرفی کرد.

در آن سال به دیلن و بایز لقب -شاه و ملکه فولک- دادند… دیلن در مورد جوآن بایز میگوید: -او یک گیتاریست فوق العاده است. هنگامی که او را در تلویزیون میدیدم احساس میکردم که به یک خواننده همراه خودش احتیاج دارد و از زاویه ای دیگر رویم تاثیر گذاشت.- هنگامی که بایز در تور انگلیس دیلن در ۱۹۶۵ به او ملحق شد -مستند Don’t Look Back– او در آنجا کمتر شناخته شده بود. از دیلن انتظار داشت که او را در برنامه هایش معرفی کند. اما او چنین قصدی نداشت و در سفرش به او اعتنا نمیکرد. هنگامی که از بایز درخواست شد که به خانه برگردد- او شکست. بعد از آن هنگامی که دیلن در اثر مسمومیت غذایی بستری شده بود- بایز تصمیم گرفت به دیدن او برود. آنها تا ۱۰ سال دیگر با هم نخواندند تا اواسط دهه ۷۰ در تور رولینگ تاندر.

 

بایز در سال ۱۹۶۹ آلبومی به نام Any Day Now را منتشر کرد- آلبومی از ترانه های دیلن. در ۱۹۷۵ درباره او ترانه ای به نام Diamond & Rust را سرود.

 

در مارچ ۱۹۶۵ دیلن با اولین گروه الکتریک خود آلبوم پنجمش را ضبط کرد. آلبوم Bringing It All Back Home. او به همراه مایک بلوم فیلد گیتاریست- ساملی درامر- الکوپر اورگان- بری گلدبری پیانو- در نیپورت فستیوال در سال ۱۹۶۵ ظاهر شد. او هنگامی که گیتار الکتریک به دست گرفت- با فریادها و هو کردنهای طرفدارانش و همینطور طرفداران موسیقی فولک مواجه شد. پت سیگر هنگام اجرای دیلن به خاطر اجرای راک اند رول او در جشنواره موسیقی فولک و استفاده از گیتار الکتریک ناراحت شده و تصمیم داشته که با تبرش کابلها را قطع کند. او میگفت: -صدای دیلن را نمیشنوم.-… دیلن بعد از اجرای فقط سه ترانه از سن پایین آمد. ولی بعد از چند دقیقه دوباره روی سن رفت- این بار تنها و با گیتار آکوستیک خود. اجرای خشم برانگیز او باعث واکنش منفی از طرف تشکیلات موسیقی فولک شد. چهار روز بعد از حضور جنجال آمیزش در فستیوال نیوپورت او دوباره به استودیو در نیویورک برگشت و ترانه پزتیولی برای خیابان را ضبط کرد که پر بود از ایجاد جنون سوءظن وکینه جویی. -من دلیلش رو میدونم/ که تو پشت من حرف میزنی/ یکی رو لای جمعیت داشتم/ که کنار تو بود-..؟..

 

سال ۱۹۶۶ در کنسرت او در رویال آلبرت هال یکی از طرفدارانش به خاطر عصبانیت از موسیقی الکتریک دیلن از لابه لای جمعیت فریاد زد: یهودا – و دیلن در جوابش گفت: من تو را قبول ندارم… تو یک دروغگویی…

باب دیلن به خاطر خیانت به موسیقی فولک و ورود به دنیای راک اند رول و موسیقی راک بسیاری از طرفدارانش را از دست داد. اما طولی نکشید که دوباره آنها را به دست آورد…

 

بعد از تور او در اروپا او به نیویورک برگشت. مدیر برنامه ریزی او کنسرتی بزرگ در تابستان و پاییز برای او برنامه ریزی کرده بود. اما در ۲۹ جولای ۱۹۶۶ هنگامی که او در حال راندن موتورسیکلتش بود ترمزهایش قفل کرد او به زمین خورد.خبر دقیقی از مقدار جراحت منتشر نشد. هیچ کس آمبولانس خبر نکرد. هیچ گزارشی هم توسط پلیس از تصادف وجود ندارد. وسعت جراحت هیچ وقت کاملا اعلام نشد. ولی تایید شد که گردنش شکسته شده بود. او بعد از تصادف شروع به نوشتن و ضبط کردن ترانه هایش کرد. اما تا هشت سال کنسرت نگذاشت…

آثار باب دیلن
او در سال ۱۹۸۲ به تالار مشاهیر ترانه‌سرایان و در سال ۱۹۸۸ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. برخی آلبوم‌ها و تک‌ترانه‌های او نظیر بزرگراه ۶۱ دیدار دوباره- بلوند بر بلوند- آقای تمبورین من- چون یک خانه‌به‌دوش و دمیدن در باد در تالار مشاهیر گرمی قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۸ دیلن جایزه ویژه پولیتزر را برای -تاثیر ژرفی که با آفرینش اشعاری با قدرت شاعرانه فوق‌العاده بر موسیقی عامه‌پسند و فرهنگ آمریکا گذاشت- به دست آورد.

مهارت کلامی- شوخ‌طبعی- تفسیر شرایط اجتماعی- کاربرد ماهرانه قافیه و استعاره از ویژگی‌های بارز اشعار دیلن است. او نه تنها بر موسیقی‌دانان بلکه بر نویسندگانی نظیر آلن گینزبرگ و جویس کرول اوتس نیز تاثیر عمیقی گذاشته‌است.
آهنگ کوبیدن بر در بهشت از کارهای غمناک و زیبای باب دیلن است- شرح‌حال فردی نظامی که از عنوان و وظیفه‌اش که کشتار است خسته شده است. بعد از انتشار این آهنگ توسط باب دیلن خواننده‌های متعددی از جمله گروه گانز ان رزز- این آهنگ را بازخوانی کرده‌اند.
او طی ۴۶ سالی تجربه در موسیقی که تا کنون بیش از ۴۵ آلبوم ثمره اش بوده- با هنرمندان مختلفی همکاری کرد و کنسرت های مختلفی اجرا کرد او همچنین چندین جایزه گرمی را به خود اختصاص داد..

نمیتوان یک سبک را برای باب دیلن انتخاب کرد. او اوایل دهه ۶۰ در موسیقی فولک بود که به یک رهبر برای جوانان آن زمان تبدیل شده بود. و با زبانی تلخ و رک به انتقاد و اعتراض میپرداخت. ترانه های ضد جنگ و حمایت از حقوق بشر او حرف همه مردمان آن زمان بود که دیلن آنها را داد میزد که میتوان به ترانه های Blowin’ In The Wind- Masters Of War- A Hard Rain’s A-Gonna Fall… اشاره کرد.

او بعد از چند سال با انتشار آلبوم روی دیگر باب دیلن فرم اشعارش را به سبک عاشقانه تغییر داد. در سال ۱۹۶۵ از گیتار الکتریک در آهنگ هایش استفاده کرد که موجب خشم طرفدارانش شد. و شجاعانه سد بین سبکها را از بین برد. و آلبومهای Blonde On Blonde و Highway 61 Revisited را با استفاده از گیتار الکتریک ضبط کرد. او بعد از تصادفش در اواخر دهه ۶۰ آلبومی با نام John Wesley Harding را منتشر کرد که در آن از گیتار الکتریک استفاده نکرد و متن اشعارش را از کتابهای مذهبی گرفته بود. منتقدان تغییر فرم اشعار دیلن را تاثیری از تصادفش میدانند. او در دهه ۷۰ نیز آلبومهای Slow Train Coming و Saved را که اشعاری مذهبی دارند منتشر کرد.

 

آخرین آلبوم او سال 2009 با نام Christmas In The Heart منتشر شد.

او تاکنون جوایز متعددی از گرامی و گلدن گلاب تا اسکار را دریافت کرده است. در سال ۱۹۹۹ جزو ۱۰۰ چهره تاثیرگذار از نظر مجله تایمز در قرن بیستم شد. و در سال ۲۰۰۴در لیست بهترین هنرمندان کل تاریخ در مجله رولینگ استون رتبه دوم را به دست آورد. او همچنین بارها نامزد دریافت جایزه نوبل شد.

ترانه های او را خوانندگان بسیاری چون جیمز هند- جانی کش- جان بایز- جان لنون- استیوی واندر- اریک کلاپتون و وایت استرایپ و… خوانده اند.

باب در سال ۱۹۷۲ با ساخت موسیقی متن برای فیلم Pat Garret And Billy The Kid ساخته سام پکینپا و اجرای نقش کوچکی در آن وارد سینما شد که ترانه معروفKnockin’ on Heaven’s Door برای این فیلم ساخته شد که خوانندگان بسیاری آن را خواندند.

 

او در سال ۱۹۷۷ فیلم Renaldo & Clara را کارگردانی کرد.

 

در باره ی او چندین فیلم و مستند ساخته شده است.

مستند Don’t Look Back ساخته ی D.A Pennebaker که در باره تور انگلیس او در سال ۱۹۶۵ است که جان بایز و دونوان در آن حضور دارند.

مستند Eat The Document که دیلن و پنبکر آن را ساخته اند که در باره تور اروپایی دیگری از دیلن است.

مستند No Direction Home که توسط مارتین اسکورسیزی در سال ۲۰۰۵ از زندگی دیلن و شرح اتفاقات توسط باب دیلن و کسانی دیگر چون: آلن جیمزبرگ- دپو وان رونک- جان بایز و…از تولد او تا سال ۱۹۶۶ که در دو قسمت ساخته شد.

و اخیرا فیلم I’m Not There به کارگردانی تاد هینز که یک بیوگرافی از دیلن است ساخته شده که در این فیلم شش بازیگر در نقش دیلن در دوره ای مختلف زندگی اش بازی میکنند و جالب تر از همه این است که یکی از این شش بازیگر خانم کیت بلانشت است که او حدود سالهای ۶۵-۶۶ از زندگی دیلن را بازی میکند.

 

هنرهای دیگر
باب دیلن طراح و نقاش نیز هست. کتاب -طرح‌های توخالی- -Drawn Blank- دیلن را رندوم هاوس در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد و در سال ۲۰۰۷ برخی از آثارش در نمایشگاهی در آلمان در کنار آثار نقاشان بزرگ اروپا از جمله پیکاسو به نمایش درآمد.

 

جایزه نوبل
او به تماس‌های مکرر مسیولان جوایز نوبل پاسخ نداده و مسیولان نوبل می‌گویند که تلاش خود را برای پیدا کردن باب دیلن- خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی که امسال برنده نوبل ادبیات شده متوقف کرده‌اند. اعطای جایزه نوبل ادبیات به باب دیلن تعجب بسیاری را برانگیخت. اما از آن زمان باب دیلن هیچ واکنشی از خود نشان نداده است. بلافاصله پس از آنکه نام این خواننده-آهنگساز ۷۵ ساله به عنوان برنده نوبل اعلام شد- او در لاس وگاس به روی صحنه رفت اما هیچ اشاره‌ای به این جایزه نکرد.
در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۶ تنها اشاره جزیی که به عنوان -برنده جایزه نوبل ادبی- در یک مقاله مربوط به نقد کتابش در وبسایت رسمی باب دیلن وجود داشت به توصیه او از وبسایتش پاک شد تا هیچ اشاره‌ای به این جایزه در وبسایت او نباشد.

در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶ آکادمی ویژه نوبل در سوید بار دیگر اعلام کرد که هنوز هم موفق به تماس با ترانه‌سرای نامدار نشده است. دبیرخانه نوبل گفت که تا کنون به هیچ ایمیلی جواب داده نشده و در تلفن پیام -این شماره دیگر معتبر نیست- شنیده می‌شود.

در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۶ روزنامه -نیویورک تایمز- در مقاله‌ای بی‌تفاوتی مطلق باب دیلن نسبت به جایزه ادبی نوبل را -برخوردی سارتری- ارزیابی کرده است. ژان پل سارتر- نویسنده نامدار فرانسوی- در سال ۱۹۶۴ با رد کردن جایزه ادبی نوبل غوغایی به پا کرد. فیلسوف نامدار در اطلاعیه‌ای توضیح داد نمی‌تواند بزرگترین جایزه عالم ادبیات را قبول کند- زیرا عقیده دارد که یک نویسنده نباید تحت‌تاثیر نهادهای فرهنگی و سیاسی قرار گیرد.

به گفته نویسنده -نیویورک تایمز- باب دیلن حتی یک قدم از فیلسوف اگزیستانسیالیست فراتر گذاشته- زیرا نه تنها جایزه را رد کرده- بلکه عملا آن را نادیده گرفته و این گونه آن را مطلقا بی‌اهمیت تلقی کرده است. نویسنده نیویورک تایمز تاکید می‌کند که شاید باب دیلن از معنای و بار فلسفی اقدام خود بی‌خبر باشد- اما این از اهمیت -واکنش- او نمی‌کاهد.

در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶ باب دیلن بالاخره بعد از چندین روز سکوت- اعلام کرد جایزه نوبل ادبیات را می‌پذیرد و برای دریافت آن شخصا به اروپا سفر خواهد کرد. او گفت خبر اهدای جایزه نوبل ادبیات به او- زبانش را بند آورده بوده است.

در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ آکادمی سوید اعلام کرده که باب دیلن ماه آینده شخصا برای گرفتن جایزه نوبل به استکهلم نخواهد رفت. این آکادمی گفت که دیلن- برنده نوبل ادبیات امسال در -نامه‌ای شخصی- اعلام کرده به علت -تعهدات از پیش تعیین شده- برایش مقدور نیست که در مراسم اهدای جایزه حضور یابد.
در روز ۱۰ دسامبر ۲۰۱۶ آزیتا راجی سفیر آمریکا در سوید متن سخنرانی و پیام تشکری را که باب دیلن نوشته بود در غیاب وی در جریان مراسم اعطای جایزه نوبل خواند .

 

منبع :

Bob Dylan موزیک

ویکی پدیا

مطلب پیشنهادی

بریتنی اسپیرز

بریتنی اسپیرز – Britney Spears

بریتنی اسپیرز با نام کامل بریتنی جین اسپیرز خواننده- رقاص- ترانه سرا- هنرپیشه و نویسنده …

6 دیدگاه

  1. خسته نباشید……….. من از سیاست و فلسفه باب خوشم میاد ازتون متشکرم که مطالب مفیدی میذارید

  2. خسته نباشید دستتون درد نکنه

  3. آهنگ هاش حرف نداشت.مطلب کاملی بود مرسی

  4. سلام
    ممنون خیلی مطالبتون عالین

  5. عالیه

  6. ممنون خیلی مطالبتون عالین

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ده + 2 =