خانه / ادبیات / شاعران / ویلیام استنلی مروین – W. S. Merwin

ویلیام استنلی مروین – W. S. Merwin

ویلیام استنلی مروین
ویلیام استنلی مروین

ویلیام استنلی مروین یک شاعر- نویسنده و مترجم اهل ایالات متحده آمریکا است- ده‌ها کتاب شعر و بیشتر از بیست اثر ترجمه دارد- ترجمه افسانه‌های اسپانیایی- آثار ژان فولن- آنتونیو پورکیا- پابلو نرودا- فدریکو گارسیا لورکا و بخصوص برزخ- دانته آلیگیری از جمله ترجمه‌های مشهور این شاعرند- به عقیده او -کار ترجمه به سادگی غیر ممکن و با اینحال ضروری‌ است

زندگی ویلیام استنلی مروین

ویلیام استنلی مروین در ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۷ در نیویورک سیتی به دنیا آمد. مروین از پنج سالگی مشغول سرودن سرودهای روحانی شد. کودکی‏اش در اونیون‏سیتی و اسکرانتون گذشت و سپس وارد دانشگاه پرینستون شد. او آنجا هم‏دوره‏ی گلاوی کینل بود. شعر را در کلاس بلاک‏مور- منتقد برجسته آموخت و جان بریمن از استادانش بود. پس از اینکه در ۱۹۴۸ فارغ‏ التحصیل شد- یک سال اضافه همانجا ماند تا زبان لاتین بیاموزد. سپس با اولین همسرش دورونی جین فیری ازدواج کرد و به کار نوشتن نمایشنامه‏های منظوم و تدریس خصوصی به کودکان خانواده‏های ثروتمند پرداخت.

مروین سپس به اروپا رفت و در سال ۱۹۵۰ بعنوان آموزگار پسر روبرت گریوز در اسپانیا استخدام شد. او آنجا با دیدو میلروی آشنا شد که او را در حیطه‏ی ادبیات و کار ترجمه پیش برد و به ازدواجی مجدد انجامید. اولین کتاب شعر مروین -نقابی برای ژانوس- در سال ۱۹۵۲ برنده‏ی جایزه‏ی یال شد. جایزه‏ی یال از قدیمی‏ترین جوایز شعر آمریکاست که از سال ۱۹۱۹ شاعران جوان آمریکایی را حمایت و تشویق می‏کند.

ویلیام استنلی مروین این اثر را بخاطر ذوق هنری شاعر و انقیادش به صنایع بدیع کلاسیک و اسطوره‏ها ستود. مروین را از جمله شاعران غزل‏سرا می‏ﺩانند در زمانه‏ای که غزل‏سرایی در غرب و بخصوص در میان آنگلوساکسون‏ ها رواج پیدا کرده است. روبرت بلای- آدرین ریچ- جیم هریسون- گالوی کینل و ماریلین هکر از دیگر غزل‏سرایان مشهور آمریکایی‏ اند.

ویلیام استنلی مروین
ویلیام استنلی مروین

ویلیام استنلی مروین همراه دیدو چند سالی در لندن و جنوب فرانسه زندگی کرد. او در خلال سال‏های ۵۶ و ۵۷ در کمبریج و ماساچوست نمایشنامه‏های منظوم می‏نوشت. اقامت در لندن دوستی عمیق با سیلویا پلات و تد هیوز را با خود داشت. مروین در بوستون با گروهی که اطراف روبرت لوول جمع شده بودند آشنا شد و کنار آنها به تمرین نوشتن شعرهایی کوتاه‏تر با وزن‏های نامتعارف پرداخت. در سال ۱۹۶۲ ویراستار شعرهای دی‏نیشن بود. در سال ۱۹۶۸ از دیدو جدا شد و چند سالی به نیویورک رفت. او در دهه‏ ی شصت همپای بزرگانی چون روبرت بلای- آدرین ریچ- دنیز لورتوف- روبرت لوول- آلن ژینسبرگ و یوسف کومونیاکا- به شاعری ضد جنگ معروف شد. کتاب‏ -شپش- در ۱۹۶۷ و به دنبال آن -نردبان‏بر- در ۱۹۷۰ هردو با بیان افسانه‏های باستانی-

جهت‏گیری سیاسی مشخصی ضد جنگ ویتنام داشتند. مروین بخاطر فعالیت‏های صلح طلبانه‏اش در ژوین ۱۹۷۱ برنده‏ی جایزه‏ی پولیتزر شد و پول جایزه را برای ابراز مخالفت- به جنبش مقاومت ضد جنگ بخشید.

ویلیام استنلی مروین از سال ۱۹۷۶ به هاوایی رفت تا آیین بودا را از روبرت آیتکن بیاموزد. او آنجا در سال ۱۹۸۳ با پایولا شوارتز در آیینی بودایی ازدواج کرد و در جزیره‏ی مایویه ساکن شد. خانه‏ای که او برای زندگی در این جزیره ساخت در میان هکتارها مرتعی قرار دارد که با تلاش‏های خودش از نابودی نجات یافته‏اند. تمرین‏های سخت بودایی و تلاش‏های فداکارانه‏ی مروین در حفاظت از محیط زیست تاثیر بسیاری بر کارهای بعدی او گذاشت.

یکی از مشهورترین کارهای مروین -گل‏های بهاری وانتادور- است. این کتاب در سال ۲۰۰۲- وقتی که نشریه‏ی ناشنال ژیوگرافی از چند نویسنده‏ی نام‏آشنا خواست سفرنامه‏ای از مکان دلخواهشان بنویسند نوشته شد. مروین قلعه‏ی افسانه‏ای برنارد دو وانتادور را در دل دره‏ی لیموزین برگزید- قلعه‏ای بسیار قدیمی با رازهای کهن عاشقانه که اکنون جز خرابه‏هایی از آن باقی نمانده. این اثر بیشتر از اینکه سفرنامه باشد شاعرانه‏ای‏ست آمیخته به اسطوره‏ها.

مروین رییس سابق آکادمی شعر آمریکاست و از سال ۱۹۹۹ در کنار ریتا داو و لوییز گلوک مشاور بخش شعر کتابخانه ‏ی ملی است. ده‏ها کتاب شعر و بیشتر از بیست اثر ترجمه دارد. ترجمه‏ی افسانه‏های اسپانیایی- آثار ژان فولان- آنتونیو پورچیا- نرودا- لورکا و بخصوص برزخ دانته از جمله ترجمه‏های مشهور این شاعرند. به عقیده‏ی او -کار ترجمه به سادگی غیر ممکن و با اینحال ضروری‏ست-.

دابلیو اس مروین همچنین برنده‏ی جوایز بسیاری‏ست. آکادمی شاعران آمریکا جایزه‏ی تاینینگ را به او اهدا کرده. برای شعر مدرن آمریکا برنده‏ی جایزه‏ی ایکن تیلور شده است. در ادبیات هاوایی برنده‏ی جایزه‏ی گاورنرز است. برنده‏ی جایزه‏ی قلم برای ترجمه‏هایش شده. و بعلاوه جوایز لانان- بولینگن- روث لیلی- لینون مارشال- فورد فوندیشن- والاس استیون- راک فالر- شلی و تاج گل طلایی فستیوال شب‏های شعر استروگا از افتخارات این شاعرند. شب‏های شعر استروگا جشنواره‏ی بین‏المللی شعر است که با حمایت یونسکو در جمهوری چک سایق برای حمایت از شاعران جوان سراسر جهان فعالیت می‏کند. برندگان این جشنواره علاوه بر مروین بزرگانی هستند همچون رافایل آلبرتی- یهودا آمی‏چای- دابلیو اچ اودن- پابلو نرودا- ماکوتو اوکا- لیوپولد صدار سنگور و آندره فونسنسکی.

ویلیام استنلی مروین
ویلیام استنلی مروین

نیویورک تایمز کتاب -مهاجرت- مروین را در فهرست صد کتاب برتر سال قرار داده است. این کتاب جایزه‏ی کتاب ملی در سال ۲۰۰۵ و جایزه‏ی پیک کتاب در سال ۲۰۰۶ را از آن خود کرده است. کتاب -کمپانی حاضر- مروین در سال ۲۰۰۶ برنده‏ی جایزه‏ی ملی ربکا جانسون بابیت شده است. او امسال بخاطر کتاب شعر -سایه ‏ی شعرای یمانی- برای بار دوم برنده‏ ی جایزه‏ ی پولیتزر شد.

دیوید سن‏ژان برای ویلیام اس مروین لقب -آخرین خنیاگر- و مارک ایروین -ویرجیل معاصر- را برگزیده ‏اند. او هنوز در هاوایی زندگی می‏کند و همانجا به فعالیت‏های ادبی و اجتماعی خویش مشغول است.

ویلیام استنلی مروین در ۸۲ سالگی لقب ملک‌الشعرای آمریکا را گرفت. این شاعر که تاکنون دو بار جایزه پولیتزر را در سال‌های ۱۹۷۱ و ۲۰۰۹ کسب کرده- هفدهمین فردی است که توانسته عنوان ملک‌الشعرای آمریکا را به خود اختصاص دهد. لقب ملک‌الشعرای آمریکا از سال ۱۹۸۵ به عنوان عالی‌ترین لقب شاعری با حمایت کتابخانه کنگره آمریکا ثبت و به شاعران برجسته این کشور اعطا می‌شود. استنلی مروین درباره دریافت این لقب به نیویورک‌تایمز می‌گوید: احساس نزدیکی و علاقه‌مندی فراوانی با مردم بومی و زبان و ادبیات آنها دارم. او در ادامه صحبت‌هایش با اشاره به نگرانی‌اش درباره محیط زیست در طول حیات هنری‌اش- عنوان می‌کند: من چشم‌ به‌ راه این هستم که گویای بخشی از فرهنگ عمومی ملتم باشم.

 

منبع :

نو اندیشان

دنیای اقتصاد

ویکی پدیا

مطلب پیشنهادی

ژازه طباطبایی

ژازه طباطبایی – Jazeh Tabatabai

ژازه طباطبایی نقاش- مجسمه‌ساز- شاعر و نمایش‌نامه‌نویس ایرانی بود- او -نگارخانه هنر جدید- را که …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه + 11 =